| Noppadol 的个人资料~ ZePHyR`s ~ Aquarious照片日志列表 |  工具  帮助 |
|
|
~ ZePHyR`s ~ Aquarious~ Chi|| oUt... maKE yOUr LiFe FuN` !!! 3月3日 วันนี้ผมเป็นผู้ต้องหา !!!วันนี้ ผมไปเปงผู้ต้องหามาคับ !!!~
งงอ่าเด่ะ เมิงปายทามรายมาวะ ???
...
......
.........
............
..............
.................
!!! ไม่บอก !!!
555+
เรื่องนี้ ถ้าใครรู้เข้า ผมมีสิทธิ์ตายได้เลยนะครับ !!!
เพราะงั้น ขอสงวนสิทธิ์ไม่บอกละกัน
จริงแล้ววันนี้อยากจะกลับมานอน สบายๆ ไม่ต้องคิดอาไร
แต่ก็มีเรื่องให้ทำจนได้...
...คุณพี่อ่ำชวนปังย่าคับ !!!
ก็เลยจัดไป 18 หลุม 2 รอบ = 36 หลุม !!!
รอบแรก พี่อ่ำจัดไปรอบเดียว 3 โฮล...แทบจะเลิกเล่น - -"
รอบสองดีขึ้นมาหน่อย โฮบ้าง แก้แค้น...แล้วก็จบด้วยชัยชนะ
...แต่บอกตรงๆ ไม่สบอารมณ์ตอนที่อิอามโทรมาเจรงๆ !!!
ไอ่แสดอาม เจอเมิง เด๋วกุจะแกล้งมั่ง 555+
เมิงรู้มั๊ยว่า เมิงโทรมาทำกุตีแป้กเนี่ยแสดดดดดดดดด !!!
พรุ่งนี้วันเสาร์ !!!
วันเสาร์ต้องสีม่วงสินะ...แต่อย่าเลย เกย์ซะเปล่าๆ...แน๊ ~!*
อยากไปเดิน JJ ใจจะขาด...ไม่รู้จะมีใครกล้าฝ่าความร้อนไปเดินด้วยมั๊ย...
อยากกินไอติมทำเอง อยากกินเตี๋ยวเรือ...
...กินมากไป อ้วนตายห่าเลย...
พูดถึงเรื่องกิน !!!
!!! เรามาดูเวบนี้กันครับ !!!
หวังว่าผมคงไม่โดนคุกนะ
แล้วจะฮากลิ้ง
จะบอกว่าหิวข้าวแหละ... ไปหาไรกินก่อนละกัน...
ชีวิตที่มีความสุขของกรูกลับมาแว้ววววววววว !!!
คืนนี้สามสาย จัดไป !!!
*~คนเรา เคยมีวันแย่ๆกันมาทั้งนั้นแหละครับ เชื่อผมเหอะ ทำวันนี้ให้สบายใจที่สุดก็ละกัน~*
You just had a Bad Day...Be Strong !!! Everything's gonna be fine...
Bad Day : Daniel Powter
Where is the moment we need it the most
You kick up the leaves and the magic is lost They tell me your blue sky's fade to grey They tell me your passion's gone away And I don't need no carryin' on You stand in the line just ahead of the law You're faking a smile with the coffee you go You tell me your life's been way off line You're falling to pieces everytime And I don't need no carryin' on Cause you had a bad day You're taking one down You sing a sad song just to turn it around You say you don't know You tell me don't lie You work at a smile and you go for a ride You had a bad day The camera don't lie You're coming back down and you really don't mind You had a bad day You had a bad day Well you need a blue sky holiday The point is they laugh at what you say And I don't need no carryin' on You had a bad day You're taking one down You sing a sad song just to turn it around You say you don't know You tell me don't lie You work at a smile and you go for a ride You had a bad day The camera don't lie You're coming back down and you really don't mind You had a bad day (Oh.. Holiday..) Sometimes the system goes on the blink And the whole thing it turns out wrong You might not make it back and you know That you could be well oh that strong Well I'm not wrong So where is the passion when you need it the most Oh you and I You kick up the leaves and the magic is lost Cause you had a bad day You're taking one down You sing a sad song just to turn it around You say you don't know You tell me don't lie You work at a smile and you go for a ride You had a bad day You've seen what you like And how does it feel for one more time You had a bad day You had a bad day Had a bad day Had a bad day 3月2日 ตาที่มองเห็น...อีกครั้ง...คนที่ตาบอดสีมานาน กลับเห็น โลกใบนี้ด้วยตาดวงใหม่ ก็เพราะรักที่เธอได้มีให้ฉัน... `~*
Blog วันนี้ เป็น Blog แรกตั้งแต่ July 9th 2005 : 5:49 PM
ไม่รู้เหมือนกันว่าอะไรดลใจให้มา Up Blog นะเนี่ย...
??? หรือมันอาจจะเป็นความรู้สึกอะไรในใจ ???
จริงๆแล้ว...วันนี้มันก็แค่อีกวันของช่วงเวลาว่าง 3 เดือน...
บอกตรงๆว่าไม่ได้ทำอะไรเป็นชิ้นเป็นอันเท่าไหร่
...เรียนเยอรมันก็งั้นๆ...
Ich Bin Ledig ??? Nein !!!
เขียนยังผิดๆ ถูกๆ เลย...
ช่วงที่ผมหายไป...ผมทำอะไร ???
Ragnarok
Pangya
Thammasat University
Goethe
MSN
Bittorrent
ทั้งหมดที่เห็น เชื่อมั๊ยครับว่า มันทำให้ผมได้เพื่อนดีๆ มาอีกเยอะเลย...
โดยเฉพาะ Ragnarok
...ครับ ไอ้เกมเห่ยๆที่มีแต่บอทวิงไปวิงมาเนี่ยแหละ...
มันเหมือนกับเป็น...สนามเด็กเล่นของผมไปแล้วนะ...
เป็นที่พบปะเพื่อนๆ เป็นที่ระบายความทุกข์ เป็นที่เฮฮา
เป็นที่ๆทำให้ผม ได้รู้จักคำว่า " ไอ้ต้น !!! 3 สาย จัดมา !!!"
เป็นที่ๆผมอยู่ นานที่สุดในช่วงที่ผมหายไปนั่นแหละครับ...
ที่หายๆไป...ยังไม่ตายครับเพื่อนๆ ยังไม่ได้โดนธรณีสูบไป
แค่ไปใช้ชีวิตกับตัวเองซักพัก...
สีสันของชีวิต ที่มันเคยหายไปพักใหญ่ๆ มันได้กลับมาแล้ว (บางส่วน)
...เพราะใคร ???
มองไปทางไหนล่ะครับ...ก็พวกคุณนั่นแหละ
ที่ทำให้สีสันของชีวิตเด็กมหาลัย สีสันของชีวิตที่มีแต่ความสนุกได้กลับมาอีกครั้ง
...ใช่ครับ...มันได้หายไปครับ เป็นเวลากว่า 2 เดือน...
วันนั้น...
วันที่ 9 มกราคม นั่นคือจุดเริ่มต้นของคำว่า "ท้อแท้ และ ตกต่ำอย่างที่สุด" ในชีวิตผม
การวิ่งเต้น การโทรศัพท์ การจ้างติว ฯลฯ
มันไม่ได้ช่วยอะไรขึ้นมาเลย...
ผมเพิ่งออกจากโรงพยาบาลแท้ๆ ตอนนั้น โทรศัพท์ก็ดังขึ้น และความหดหู่ก็เข้ามาในชีวิตผม...จนได้
แต่เสียงเหล่านี้...
T : อย่าคิดมากเว้ย...พวกกูจะรอมึง
ก้อย : แก...แกต้องกลับมาแน่ๆ และเมื่อแกกลับมา พวกเราจะเลี้ยงฉลองให้แกแน่ๆ
โน้ต : มึงก็คิดซะว่าแค่มึงพักผ่อน 3 เดือนละกัน ยังไงเดี๋ยวมึงก็กลับมา เจอกันโว้ย คอม : เล่นเกมส์ให้มันส์เลยนะมึง แล้วอย่าลืมกลับมาล่ะ กูจะรอ
แพร : อย่าฟุ้งซ่านนะต้น เดี๋ยวอะไรๆก็ดีขึ้นเอง
นัท : แสด...คิดมาก เดี๋ยวมึงก็สอบได้วะห่า
Alex : คนอย่างมึง ยังไงก็ต้องทำได้วะ กูจะรอเรียนกะมึงนะ
แก๊ป : ร้องไห้ออกมาให้หมดเลยต้น...แล้วก็เดินต่อไป อย่าล้มอีกละกัน แต่ถึงแกล้ม ชั้นก็ดึงแกขึ้นมาอีกอยู่ดี
จ๋า : ไม่ต้องห่วงนะต้น ไม่ว่าจะเป็นยังไง รู้ไว้นะ ต้นมีจ๋า
...
เสียงเหล่านี้แหละครับ ที่ทำให้ผม กลับมาได้อีกครั้ง
มาจนถึงตอนนี้...อีกไม่กี่วัน ทุกสิ่งทุกอย่างก็จะกลับไปเป็นเหมือนเดิม...
ตื่นเช้า...แหกขี้ตาขับรถไปมหาลัย...
เสื้อนักศึกษาที่ใส่แล้วโคตรอ้วน...
การกินข้าวกลางวันที่มีแต่เสียงเอะอะ...
โทรศัพท์ที่ไม่มีสัญญาณ...
นอนตี 3 เพราะอ่านหนังสือ...
รถที่เคยนั่งคนเดียว กลายเป็นรถบรรทุกลิง...
...มันจะกลับมาอีกครั้ง...
สิ่งที่พลาดไป มันจะไม่เกิดขึ้นอีก...ผมรับรอง
แต่...
อยากจะพูดคำว่า ขอบคุณ ให้กับเพื่อนๆ และคนพิเศษทุกคน ที่ทำให้ผมรู้สึกว่า ผมไม่เดียวดาย
เพื่อนที่มหาลัย...เพื่อนในเกม...เพื่อนที่โรงเรียนเก่า...คนพิเศษ...
...
ไหนๆก็ไหนๆแล้ว...ผมขอพูดถึงอะไร (หรือใคร) หน่อยนะ
ผมเคยผิดหวัง...
ผมเคยร้องไห้...
ผมเคยแม้แต่คิดว่า ผมมันไอ้คนไม่มีค่า ไม่น่าเกิดมาบนโลกเน่าๆใบนี้
...แต่...
เสียงที่พูดออกมา มือที่กำมือ ความอบอุ่นที่ได้จากการกอด
...และน้ำตาที่ไหลอาบแก้ม
มันคือการเติมเต็ม ในสิ่งที่ขาดหายทั้งหมด
มันคือการซ่อมแซม ส่วนที่ผุพังไปตามกาลเวลา
มันคือการรีไซเคิ่ล ผู้ชายเน่าๆพังๆคนนี้ ให้มีชีวิตชีวาอีกครั้ง
ผมดีใจ ที่มีคนๆนี้ ในชีวิต...
ผมไม่อยากเอ่ยชื่อของคนๆนี้ใน Blog แต่เอาเป็นว่า ถ้าคุณเป็นคนที่รู้จักผมจริง คุณจะรู้ว่า เขา คือใคร
จากสีเทาหม่นๆ กลายมาเป็นสีฟ้าน้ำทะเลที่มีชีวิตชีวา...
ผมกลับมาแล้วครับ
กลับมาพร้อมกับความมั่นใจ กลับมาพร้อมกับความมุ่งมั่น
ผมจะทำครับ เรียนให้จบซะที หางานดีๆ มีเงินซักก้อน
และสุดท้าย...สร้างครอบครัวน่ารักๆ...
ก็เข้าใจว่า บางสิ่งบางอย่าง ไม่น่าถูกเขียนลงใน Blog และไม่น่าที่จะถูกพูดออกไป
เพราะฉะนั้น อ่านด้วยวิจารณญาน นะครับ...
ตาบอดสี : Plam
ไม่เคยเห็น...รุ้งสวยๆ ดอกไม้วาม เป็นอย่างไร
ฟ้าใสๆ แต่ฉันมองกลายเป็นสีเทา
ฉันคงตาบอดสี...อยู่กับสีเทา ไม่เคยจะเห็นความงดงาม...
อาจเป็นเพราะ...ใจที่มันยังบไม่เคยลืมความหลัง...
ใจมันพังจนฉันไม่อยากจะรักใคร ฉันมันตาบอดสี
ปิดชีวิตไป ปิดจมกับทถกข์ในหัวใจ...
*จนเธอคนนี้เข้ามา เปิดตาเปิดใจให้ฉัน
เธอเป็นดั่งสีที่ชีวิตฉันขาดหาย...*
**เธอ มาเติมชีวิตให้มี...สีสัน
เธอเปิดใจฉันด้วยใจของเธอเอง
คนที่ตาบอดสีมานานกลับเห็น...โลกใบนี้ด้วยตาดวงใหม่
ก็เพราะรักที่เธอได้มี ให้ฉัน...**
นานแค่ไหน...ที่ไม่เคยมองเห็นสีที่สดใส...
จะมีคนใด พาฉันไปจากความมืดหม่น ของคนตาบอดสี...
อาจมีซักคน เปลี่ยนโลกใบนี้ให้งดงาม... (*) (**)
7月9日 รู้บ้างไหม...?รู้บ้างไหม? - DOS
รู้บ้างไหม...?
เมื่อฉันต้องขาดเทอ เป็นเช่นไร...
เทอจะรู้ บ้างไหม...?
ว่าฉันต้องทนเหงา สักเท่าไร...
*อยากขอเธอคนดี...เธออย่าไป
อยากขอแค่ซักคน...เทออย่าใจร้าย
ที่ใจร่ำร้อง มันต้องการ...
ช่วยดูแลมันจะได้ไหม...? *
**อยากจะขอเธอ ให้กอด ฉันไว้ ให้ฉันผ่านพ้นไป จากเรื่องวุ่นวาย...
อยากฟังเสียงเธอ อยากมองเห็นกัน ให้ฉันอุ่นหัวใจ...
เพียงแค่มีเธอ อยู่ใกล้กัน...**
รู้บ้างไหม...?
เมื่อหัวใจอ่อนแอ...เป็นเช่นไร ?
เธอจะรู้ บ้างไหม...?
ว่าโลกจะเหน็บหนาว สักเท่าไร...(*)(**)
ฟังเพลงนี้ แล้วทำให้รู้สึกดี...แปลกๆ ทั้งๆที่ตัวข้าพเจ้าเองก็ไม่ได้มีใคร...ซักกะหน่อย...
ความรู้สึกของคนที่กำลัง "จะ" มีความรัก มันก็เป็นอะไรที่น่าสับสนดีเหมือนกันแฮะ... บางครั้งมันก็น่าติดตาม และบางครั้ง มันก็น่าที่จะลืมไปซะ..ทุกๆครั้งที่กำลังจะเกิดความรัก หรือความรู้สึกดีๆขึ้นมา...มันจะต้องมีไอ้ความรู้สึกบ้าๆนี่ขึ้นมา...
จริงๆแล้ว จากประสบการณ์ของคนหลายๆคน...มันทำให้เราได้รู้ว่า การที่เราแค่รู้สึกดีๆกับใครสักคน...แค่นั้นมันก็พอแล้ว กับความสุขที่ได้รับ... ถึงแม้ว่ามันจะเป็นยังไงในตอนท้าย มันก็ไม่สำคัญเท่าไหร่แล้วล่ะ ตราบใดที่เรารู้สึกดี ที่ได้ทำให้คนที่เรารู้สึกดีๆด้วย สบายใจ และมีความสุข...
การที่ได้นั่งคุยกันบ่อยๆ...ได้เจอหน้ากันบ้าง...มันก็ทำให้รู้สึกดี ได้นอนหลับฝันดีแล้วทุกคืน เรื่องราวของความรักมันเป็นเรื่องที่ละเอียดอ่อน...น้อยคนที่จะเข้าใจ เราเองก็ผ่านความรักมาบ้าง แต่บอกตรงๆเลยว่า เราเองก็ไม่รู้หรอกว่า ที่เรารู้สึกไป มันคือรักหรือเปล่า... ใช่หรือไม่ใช่ไม่รู้ แต่ที่รู้ๆคือ ความรู้สึกนั้น มันมีความหมายมาก กับผู้ชายเฮงซวยคนนี้... คนที่ไม่ได้มีดีในหลายๆเรื่อง คนที่ไม่ได้เก่งไปซะทุกอย่าง...แต่เป็นคนที่ให้ความหมายกับคำสั้นๆ พยางค์เดียว มากที่สุด...
มีอะไรจะเล่าให้ฟัง...มันเป็นเรี่องของผู้ชายคนนึง...
ผู้ชายคนนี้ เคยผ่านความรักมาบ้าง...
ไม่มากมาย แค่ 3-4 หนเอง...
ยอมรับว่าตอนแรกๆ มันเป็นอะไรที่แปลก และ ไหม่ สำหรับผู้ชายคนนี้ ที่ได้รู้สึกดีมากๆ กับใครสักคน...
แต่ในท้ายที่สุด ความรู้สึกตรงนั้นก็ต้องจบลง และผู้ชายคนนี้ ก็ต้องอยู่คนเดียว และเสียใจไปช่วงเวลาหนึ่ง...
และแล้วครั้งที่ 2 ก็เกิดขึ้น...แต่มันก็อยู่ได้ไม่นาน ช่วงระยะเวลาแค่ 3 เดือน ทุกอย่างก็หายไป...
มันเป็นเหตุการณ์ที่น่าแปลกใจ และไม่ทันตั้งตัว ซึ่งก็ทพให้เขา เสียใจ ไปอีกครั้ง...
ครั้งต่อมา เกิดขึ้นในช่วงที่เขารู้สึกที่จะปรับตัวได้กับความเหงา และการอยู่คนเดียว...
แล้วอยู่ๆ วันหนึ่งโดยบังเอิญ...เขาก็ได้พบกับผู้หญิงคนนึง...
เขาคิดว่าผู้หญิงคนนี้ จะเป็นคนที่ให้ความรักกับเขาได้มาก มากซะจนเขาให้เธอไปทุกอย่าง...
ถ้าคนเรามีใจให้กันได้ 100 ผู้ชายคนนี้คงให้ไป 150 แถมโบนัสและ option อีกเพียบ...
และเวลา ก็ได้บอกเขาว่า การรอคอยที่เขารออยู่นั้น มันไม่คุ้มค่าเลยแม้แต่นิดเดียว...
ความเสียสละ ความจริงใจ ความหวัง ที่มีให้กับผู้หญิงคนนี้ มันได้ถูกทำลายลงไปด้วยคำพูดง่ายๆเพียงไม่กี่คำเท่านั้น...
มันทำให้เขาไม่ต้องการจะรับรู้อะไรเกี่ยวกับความรักอีกแล้ว...
จริงใจ...ได้อะไร ? ทำดีๆไป...ได้อะไร ?...เสมอต้นเสมอปลายไป...ได้อะไร ? เขาถามตัวเอง...
เขาเปลี่ยนไปเป็นคนละคน เขากลายเป็นคนเงียบขรึม ไม่พูดจา อยู่นานพอสมควร...
แล้วอะไรๆก็เริ่มเปลี่ยนไป... ความชินขา กับความรัก มันเริ่มที่จะเข้าไปแทรกอยู่ข้างในใจของผู้ชายคนนี้...
มันกัดกินความกล้าที่จะรัก มันกัดกินความกล้าที่จะจริงใจกับใครออกไป...
จนอยู่มาวันนึง...ผู้ชายคนนี้ ได้พบกับสิ่งที่เขาคิดว่าน่าจะเปลี่ยนแปลงชีวิตเขาได้...
รอยยิ้มเล็กๆ เสียงหัวเราะเบาๆ มุขตลกขำขำ...มันเปิดใจของเขาออกอีกครั้ง...
สนิมแห่งความเข็ดหลาบ มันกำลังหลุดออกไป...ทีละนิด...ทีละนิด...
จริงอยู่ มันยังไม่ได้หลุดออกไปจากใจเขาหมด แต่ถ้าถึงเวลาที่จิตใจของเขากลับมาสดใจ และพร้อมที่จะจริงจังอีกครั้ง...
ผู้ชายคนนี้ จะทุ่มไปเกินร้อย จะทุ่มไปด้วยทุกอย่างที่มี จนสุดความสามารถ...
แม้ว่าไม่ได้อะไรกลับมา ก็ไม่เป็นไร ขอแค่ให้คนที่เรารักมีความสุขก็พอ...นี่คือคติของเขา...
ผู้หญิงในโลก มีเป็นพันล้านคน...แต่คนที่น่าค้นหา คนที่สำคัญต่อผู้ชายคนนึง มันจะมีสักกี่คนกันเชียว...
1 ใน พันล้าน...มันหาได้ง่ายเหรอ ?...
ใช่...จริงอยู่ว่ามันเป็นแค่การเริ่มต้น มันจะไปมั่นใจได้ยังไงว่าคนนี้จริงใจกับเรา...
แต่มันก็แค่เริ่มเองนี่ครับ...มันยังไม่จบสักหน่อย...ตอนจบจะเป็นยังไง...ก็ต้องรอดูกันต่อไป...
เธออาจจะปิดใจ...เธออาจจะเปิดใจ...เธอเป็นอย่างไร ก็ยังไม่รู้...ไม่มีใครรู้หรอกครับว่าเธอเป็นใคร...เพราะตัวเองก็ยังไม่แน่ใจเลย...แต่ถ้าถึงเวลาเมื่อไหร่ ความรู้สึกภายในใจ มันจะเผยตัวเองออกมา ที่ละนิด...ทีละนิดเอง... แต่ความรักครั้งนี้ ผมจะทำให้มันดี จะไม่พยายามปลูกไร่แห้วเอาไว้ในใจอีก... รักได้ก็ดี รักไม่ได้ ก็ขำขำกับมันไป...อย่างน้อย เราก็ได้พยายามแล้ว...
ความรู้สึกที่เกิดขึ้นกับใจของผู้ชายคนนี้ มันอาจจะไม่ใช่ความรักเสมอไป...แต่อย่างน้อย เขาก็อยากที่จะเริ่มไหม่ กับใครสักคนที่เขาคิดว่า จะไม่ทำให้เขาเจ็บ...ก็ต้องรอดูกันต่อไปว่า คนที่เขารู้สึกดีด้วยตอนนี้ จะคิดยังไง...
มันอาจจะจบด้วยความรัก หรือมันอาจจะจบด้วยความช้ำ...แต่มันก็คุ้ม ที่ได้ลองเสี่ยง... เจ็บแล้วจำคือคน เจ็บแล้วทนคือควาย...เพื่อนของผมเคยสอนเอาไว้แบบนี้...แต่ถ้าเราไม่ได้ลองเสี่ยง กับคนที่เราคิดว่าแน่ใจ...แล้วต้องมาเสียใจภายหลัง มันก็ควายเหมือนกัน...
วันนี้น้ำเน่าดี...แต่ก็เขียนด้วยความจริงใจนะ...แต่อยากได้ใครสักคนที่จริงใจ ที่รู้สึกดีกับเรา ที่ชอบในตัวตนของเราจริงๆ ที่เราเป็นมาอยู่ด้วยข้างๆ..........................มันก็เท่านั้นเองแหละ...
I need...
...Someone to hold...
...Someone to love...
...Someone to care...
Someone who can feel me...feel my happiness and share them with me...feel my pain and wash them away...
Someone...is still in somewhere...
But I'll find that someone...then...my life will be completed
I hope that it won't take too long...
to find...
someone....
7月2日 EM EC ACCOUNT2 STATS~*ที่เห็นเปงชื่อเนี่ย เปงวิชาที่ต้องอ่าน เพื่อสอบ...อีก 2 อาทิตย์ โอ้ววว จอร์จ !!!~*
จะตายห่าเอาครับท่านผู้อ่าน...อ่านหนังสือไม่ทัน (เพราะไม่อยากอ่าน บอกตรงๆ ทำงานเหนื่อยมากกกกกกก)
วันนี้ไปทำ Presentation ของ Essentials of Management (EM) มา...กะว่าวันนี้เสร็จเลย อืม เสร็จจริง แต่แค่ครึ่งเดียว เพราะว่ามี Free Rider 1 คนที่ไม่ยอมทำงาน...เข้าคลาสก็ไม่เข้า โทรตามตัวก็ยาก บ่นโว้ย บ่นๆๆๆ
 แล้วไอ้งานที่มันไม่ยอมทำ ดันทะลึ่งมาเป็นงานส่วนที่ต้นต้อง Present อีก...นี่คือถ้าไฟไม่ลนตูดนี่ มันไม่ยอมทำแน่ๆ...เฮ้อออ...สุดจะเซ็ง...  ยังดีที่ทำเสร็จแล้วส่งมาให้แล้ว (ตอนเย็น 6 โมงกว่า  ขอบคุณนะ...ไม่ได้พักอีกแล้ว ต้องนั่งทำ Power Point)อยากจะบอกว่าปวดท้อง...ไม่รู้เปนอะไร ฮ่วย...ปวดว้อยยย... T-T สงสัยกุ้งจะทำพิษซะแล้ว...อร่อยจริง แต่กินแล้วปวดท้องง่า...หรือไม่ก็เพราะว่าวันนี้ไม่ได้กินข้าวกลางวัน
 เพราะเอาแต่ทำงานก็ได้...  เฮ้อออ ชีวิต - -"วันนี้มาบ่นว้อยยยย......หงุดหงิดๆๆๆๆๆๆ พรุ่งนี้ว่าจะพักก็ไม่ได้พัก ฮืออออออ...เซงๆๆๆ แล้ววันจันทร์ Present แล้ว แถมยังมี Critiques ของ EC อีก 2 อันที่ยังไม่ได้ทำ...มี Account2 กะ Stats ที่ต้องไปติวอิก...แง้วววว...ทำไมมานโหดร้ายอย่างงี้ว๊า........งอแงแล้วนะว้อย T-T
 อยากให้ทุกวันเป็นวันพักผ่อนอ่ะ...เรียนหน่อยนึง พักหน่อยนึง ไปๆมาๆ หรือไม่ก็มีวิชาสอบเกมส์ซะเลย 555+
ขี้เกียจทำ PowerPoint อ่า.......ใส่โน่นใส่นี่ แถมยังต้อง Present หน้าห้องอีก...อยากจาขอบคุณจริงๆเล้ย...ไอ้คนที่ทำงานช้าเนี่ย...ไม่เอาโว้ย ไว้ทำพรุ่งนี้ วันนี้จะงอแงแล้ว...เลิกๆๆๆ เหนื่อยว้อยยยย
ฉันมีค่าแค่ไหน : Peace Maker
 เป็นคนที่ยืนอยู่ข้างเธอคอยดูแล...อยู่ เมื่อเธอเหงาใจ...
เป็นเพียงคนนึงที่เธอเห็นแล้วผ่านไป...เธอ เธอรู้รึป่าว
ในใจมีเธอทำเพื่อเธอเพียงคนเดียว...แต่...ก็เท่านั้นเอง
เป็นลมเบาๆ ที่เธอนั้นไม่เคยเห็น...เธอ ไม่เคยมองดูที่ฉัน
*ไม่เคยขอ ให้เธอมารัก...ไม่เคยขอ ให้เธอห่วงใย
แค่อยากรู้ เรื่องที่ค้างในใจ...อยาก อยากจะถามเธอ*
**ถ้าคนอย่างฉันตายจากไป...เธอ เศร้าใจหรือเปล่า
หนึ่งคนที่ข้างเธอยามเหงา...มัน...มีค่าซักแค่ไหน...(สำหรับเธอ)**
เดินเพียงลำพังเพราะฉันมันตัวคนเดียว...เธอ...ไม่เคยสนใจ
ยังมีเพียงเธอและจะรักตลอดไป...ต่อให้ใจเธอไม่มีฉัน (*)(**)
***โปรดเถอะตอบคำถาม...ช่วยยืนยันให้ฉันฟัง...ก่อน...
อยากจะรู้ กับเธอแล้ว...ความรักนี้ของฉัน...มีค่าแค่ไหน...โฮ้วววว...(**)(**) 6月30日 LeT's PangYa !ติดปังย่าแว้ววว...~*
ช่วงนี้ติดปังย่าสุดๆไปเลย 555 เล่นมากกว่าแรคอีก...เฮ้อออ เป็นการผ่อนคลายที่ดี เพื่อนเยอะ...อิอิ เจอโน่นเจอนี่ เยอะแยะมากมาย...อิอิ (ตีที่ Blue Lagoon
 จนเบื่อแล้วอ่ะ - -")อยากจะบอกว่าวันนี้ทำเรื่องติงต๊องอีกแล้วอ่ะ ตอนเช้าตื่นไปเรียน Account ที่ MUIC แล้วก็ขับไปถึง ม. ตอนประมาณ 8 โมง 15 นาที...แล้วเกิดอะไรขึ้นรู้มะ ? ได้เรียนตอน 9 โมงกว่าๆ
เพราะดันทะลึ่ง นั่งหลับในรถ ซะงั้น !!!ก็เซงกันไป...วันนี้เป็น Beginner A แว้ววว....เพิ่งเปลี่ยนมะกี้เอง อิอิ เดี๋ยวจาไปเพิ่ม Control กะ Spin ซะหน่อย ไม่งั้นห่วยเกิน สปินไม่ไปไหนเลย...งิ๊งง๊องชิบเป๋งเลย
 ~*แปลกแฮะ...วันนี้ฝนไม่ตก
 แต่ก็ที รถจะได้ไม่เน่า - -" ไม่งั้นกลับมาต้องเช็ดรถ  อีก...อีกไม่นาน เบนซ์กระป๋องจะกลายเป็น 10 ล้อไปแล้ว...ฝุ่นเกาะเต็ม แล้วมีเอานิ้วไปเขียนๆ (คนล้างไปนอก) อะไรแบบนั้น...เหอๆ อยากไปทะเลอ่า...เด๋วปิดเทอมจะไปภูเก็ตแว้ววว...อิอิ อยากไปๆๆๆๆ ไปดูอ๋าวๆ (เหอๆ) แล้วก้อไปดูทะเลสวยๆ ไปดู ซึนามิถล่มเล่น อ๊ะ...ม่ายจ๊ายยย...
วันนี้เดี๋ยวมีนัดกะพวกพี่อ่ำอีก 18 หลุม...เฮ้อออ...ไม่รู้จะไปตีกันที่ไหน แต่ยังดี ตอนนี้ยังมีเวลาพักผ่อนบ้าง เหอๆ... เอาล่ะๆๆ เด๋วไปแระ หาไรทำก่อน นั่งหน้าคอมอย่างเดียวเริ่มจาปวดหัว...ไปล่ะก๊า ~*
คนในฝัน : Mr.Team
รอมาตั้งนาน แต่ละคืนก็คอยฝันไป...
จะมาเมื่อไร แค่สักคนที่ใจชั้นใฝ่หา...
มีเพียงแต่เงา ที่วันๆเดินเคียงชั้นมา รอคนสบตา แล้วเข้ามาต่อเติมหัวใจ...
*วันนี้ แค่เสี้ยวนาทีที่เจอ
ได้พบเธอ ได้ทักทาย เพียงแค่มองแววตา*
**จากฝัน ก็กลายเป็นมากกว่าฝัน ฝันกลายเป็นจริงขึ้นมา
เมื่อในเวลานี้มีเธอทั้งคน
จากฝัน ก็กลายเป็นมากกว่านั้น เมื่อเธอได้เดินเข้ามา...
หนุ่งคนที่มองหาไม่เคยใช่ใคร แต่ใช่เธอ**
วันคืนที่รอ หมดไปแล้วเมื่อได้พบเธอ
การเจอกับเธอ ตอบคำถามที่คาค้างหมดใจ
ฝันได้แค่ไหน แต่วันนี้ไม่เกินฝันไป
มีคนมากมาย ช่างโชคดีทีเราพบกัน...(*)(**)
*** ไม่มีใครที่เป็นเหมือนเธอ และเธอปรากฏตัว ก็รู้เลย เธอคือคนในฝัน เดินออกมา...*** (**)
6月29日 UpDate แย้ววว !!! ~*...รู้สึกว่าสีสันหายไป...ยังไงก้อไม่รู้จิ...
กลับมา Up Spaces แล้วคร้าบบบ...
หลังจากที่หายหน้าหายตาไปนาน (เรื่องเยอะจะตาย...ทั้งเกม ทั้งเรียน ทั้งงาน ทั้งสอบ...โอ้ววว) และแล้ววันนี้ก็ถึงเวลาที่จะได้เข้ามา Up มันซะที...
อยากจะบอกว่าเซ็งมากกกก...กับการทำงานที่เยอะโคตรๆเลย...ไม่ไหวอ่ะ EC ก็เยอะ EM ก็ยังไม่เสร็จ แถมมี Stats กะ Account 2 อีก...อ๋อยยย...ตายๆๆ เรื่องเรียนนี่ทำไมเกรนขึ้นมา 2-3 วันก่อนนู้นนนน....ดีนะที่ตอนนี้หายไปแล้ว...แหะๆ
วันเสาร์ที่ผ่านมาไปงาน Prom ของ MUIC มา...ใส่สูทโคตรเท่ห์เลย 555+ นานน๊านนนน จาได้ใส่ทกะเค้าที เอิ๊กๆ... เอารูปลงให้ดูซะเลย เปงไงล่า 555 จริงๆรูปมีเยอะกว่านี้แต่อยู่ในก้องของทั่น Alex เค้า...ต้องรอท่านไปอัดรูปมาก่อน ถึงจะได้มากกว่านี้นะ...
Manchester United ได้ตัว Park G. Sung กองกลางพลังโสมมาจาก PSV Inhoven แล้ว...คาดว่าคงคุ้มค่าตัว 4 ล้านปอน์ดนะ...ไม่ใช่ซื้อมาดองเค็มเหมือน Kleberson หรือ Eric Djemบ้า Djemบ้า แบบที่แล้วๆมา...
การ Up Spaces วันนี้ ขอได้รับคำขอบคุณจาก CVD International...เอ๊ยยยย...ม๊ะช่าย...จาก จ๋า มากๆเลย ที่ตามอ่านไดเรา (ได้ไงก็ไม่รู้) จนมาเตือนว่า "Up Diary ได้แล้วน๊า" เลยทำให้นึกขึ้นมาได้ว่ายังมี Spaces อยู่นี่หว่า...ขอบจากจริงๆจ้า ^^
ช่วงนี้ติด PangYa! มากๆ...ตั้งแต่พี่อ่ำทุ่มทุนสร้าง โกยเงินมาให้ 144,000 Cookies เลยทำให้มีงบประมาณแผ่นดินพอเพียงที่จะซื้อตัว และทำอะไรๆได้มากขึ้น...ต้นนี้เล่น Max ร่าง ภราดร (นักเทนนิส) อยู่อ่ะ... ID : victor150 ใครเจอก็ทักได้เน้อ...ตอนนี้เป็น Beginner B แล้วน๊า...กำลังจะเป็น Junior ในไม่ช้า...หุหุ
ช่วงนี้แทบไม่ได้เล่น Ragnarok เลยอ่ะ...นั่งขายของอย่างเดียว แล้วก็ออกมาทำงาน ไม่ก็เล่นปังย่า แต่ยังไงก็ตาม ยังกลับไปเสมอน๊า...ไม่ลืมๆๆ ยังไงก็ยังเล่นอยู่ Bragi กิลด์ ~In_Love_Of_Bragi~ เหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลง...
เบาเหลือเดิน : Skalaxy
ใครบางคนบอกกับฉันว่ารัก นั้นมันดูช่างยิ่งใหญ่ อยู่เหนือคำบรรยาย
แต่บางคนบอก ว่ามันก็คล้าย สายลมเบาที่พัดผ่าน จางหายไป...
* เนิ่นนานเท่าไร เฝ้าหาคำตอบ กลับพบความจริงที่ใจไม่อยากจะรู้เลย
เห็นเธอกับตา แต่ฉัน...ไม่อาจ จะคว้ามือเธอมากุมเอาไว้แนบกาย*
**ก็รักเธอ...เบาเหลือเกิน จางเหลือเกิน
ไขว่คว้าเธอ... มาตั้งนาน ยังไม่เจอ...
ก็รักเธอ เบาเหมือนควัน จางเหมือนลม
ไขว่คว้า...ไม่...เจอ...**
ใครบางคนอยู่เพื่อรอให้รัก และบางคนก็รออยู่เพื่อรักใคร...
แต่ว่าฉันอยู่จนวันสุดท้าย ก็เห็นเธอไปรักคนไหม่ กับสายตา... (*)(**)
(อิอิ ช่วงนี้แอบขอบเพลงนี้ 555+ ไว้เจอกันไหม่ไดหน้าจ้า...เอารูปไปดูก่อนเน้อ)
6月13日 Private Emotion~*Every endless night...has a dawning day... Every darkest sky...has a shining ray... And it shines on you... Baby, can't you see...? You're the only one...who can shine for me... It's a private emotion...that feels here tonight... And the silent falls between us...as the shadow steals the light... And what ever you may find it...what ever it may lead... Let your private emotion come to me...
คิกถึงเพลงนี้จัง...วู้ววว... Private Emotion ของ Ricky Martin ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมถึงกลับมาซึ้งกับเพลงนี้...หรืออาจจะเป็นเพราะว่าไปเจอ CD เข้าพอดีก้อไม่รู้แฮะ... ^^ วันนี้ค่อนข้างจะผ่อนคลายยยย....เรียนสบายๆ ไม่คิดอะไรมาก วันนี้ไปบ้าน Alex มา...ไปปล้น สินค้า มาจากบ้านมัน...เหอๆ /gg สินค้าอะไรขออุบไว้ละกาน...หึหึหึ อยากเล่นเกมมากกกกกกก....แต่ไม่รู้ทำไมไม่อยากเล่น (อ้าว อาไรวะ - -") เดี๋ยวอาบน้ำ ทำอะไรเสร็จแล้วคงเล่น...วันนี้มา Up Blog ก่อน เพราะเดี๋ยวลืม...เหอๆ ตอนนี้รู้สึกเคว้งมาก...เหมือนไม่มีแก่นสารเลย หรือเพราะว่าอาทิตย์นี้ว่างก็ไม่รู้ แต่จะบอกว่าว่างมากก็ไม่ได้ มี Project EM ต้องทำ...อาจจะไปวันพฤหัสนี้มั้ง ต้องรอมติจากที่ประชุมอีกที...ไม่รู้ว่าจะได้ข้อสรุปยังไง การแบ่งงาน การทำอะไรต่ออะไร ยังไม่ค่อยจะเรียบร้อยเลย แต่เอาเหอะ สัมภาษณ์มันง่าย เรียบเรียงมันยาก (แต่ไม่ใช่งานของบักต้นครับ 555+ สบายไป...) ความคิดในสมองตอนนี้คืออยากทำดี...อยากกลับไปใช้ชีวิตเหมือนตอน ม.5 มากๆ...เป็นอะไรที่สบายใจ...มีครบทุกอย่างที่ต้องการ เรียนก้อ oK เล่นก็ดี เตะบอลทุกเย็น มีคนคอยห่วง คอยดูแล ชีวิตวัยรุ่นนี่คงต้องยกให้ตอน ม.5 นี่เป็นจุด Peak แล้วล่ะนะ...เฮ้อออ...คิดถึงช่วงเวลานั้นจังเล้ยยยยย...วันนี้เปิด Year Book ดูก็คิดถึง คริสเตียน ขึ้นมาซะงั้น...อยากกลับไปอีกจังเลยวุ๊ย... อยากกลับไปกวนตีนอาจารย์ ฮ่วย...อาการคนแก่ออก คุยเรื่องเก่า เล่าความหลัง...ยังไงซะเวลาก็ย้อนกลับไปเหมือนเดิมไม่ได้อีกแล้ว...คนเราต้องอยู่กับปัจจุบันและอนาคตน่ะนะ... Life goes on...ไปแระๆ เดี๋ยวงานไม่เสร็จ... Let your private emotion come to me...~* |
|
||||||||
แต่กลับมาบ้านทำงานหัวโตเลย - -" ลืมทำ Critiques ของ EC4 ซะงั้น...ต้องส่งวันนี้ก่อนเที่ยงคืน 
แต่ไม่เป็นไร ทำเสร็จไปแระ สบายๆ ไม่ยาก...
...โทรหาแฟนตอนพักกลางวัน 
...นั่งฟังซาวเบาท์ในวิชาเลข 
...เตะบอลหลังเลิกเรียน 
...มาเรียน 11 โมงเช้าแต่เนียนไม่สาย 
...(โหยยย แต่ละอย่างนี่โคตรจะชั่วเลยนะไอ้ต้น...)|
|
